ese ruido insoportable

Saturday, September 30, 2006

penya del bon humor

hui e tengut una experiensia com aquelles que no he tengut mai
una esperiencia plenament alcoiana, hui he nascut de nou com alcoia de adopcio o alguna cosa per l'estil, hi ha el diari el ciudad de alcoi ha dit que jo soc alcoia i que el meu nom se escriu en espanyol. despres d'aixo hem anat a la penya bon humor i entonces si me convertit al alcoianisme fester pero de veritata de la bona, em fet una picaeta mentres esaixaven el festers entonces i ho repeteixo entonces com si el papa hem veneis e estat convertit al alcoianisme orxater, que se li escapi la vida de les mans, perque mane qui mane cafe i festa que no falte i sobre tot sense aporar-se

Thursday, September 28, 2006

yo no soy un moderno

yo no soy un moderno. habeces me lio porque soy un poco amoral depravado o desviado pero no soy un moderno, no lo he sido nunca y no me pondre a serlo ahora. eso no quiere decir que me gusten o que quiera o desee ensalzar los valores de un mundo tradicional, o pasado no, no es eso.. me gusta demasiado esa imagen de clasico trasnochado que esconde algo y esos toques uraños y un poco casposos de cazalla, la lontananza sai e come il vento.....

Friday, September 08, 2006

acoprova


Acoprova,
es eso es eso que soy que he sido y que llevo mas o menos dentro. Acoprova nació en un momento de mi vida en el que todo era recelo, angustia y asco. pero acoprova no viene de eso, acoprova demuestra o plasma algo ya presente en mi des de hace mucho tiempo, y es mi imposibilidad de comunicación real y directa de mis emociones. Siempre he vivido con ese ridículo del que pensara o él soy patético, sin mencionar mi fase histérica de horror escénico en la cual empiezo ha hablar como un descosido avasallando a mi interlocutor(para llamarlo de alguna manera) con muchísima información asfixiante y cesando cualquier tipo de comunicación, me cuesta decir según que cosas y abecés me cuesta simplemente decir yo también, intento adornar y me pierdo el lenguaje verbal me pierde me es demasiado grande y sobretodo cuando se trata de cuestiones emocionales.
cuando la gente me dice que le gusto o que me extrañan me ofusco se me hace una pelota en el estomago y me asusto, entonces viene uno de mis comentarios estelares que mejor no recordar me gustaría comunicarme con la gente a base de cancioncillas cada cancioncilla diga lo que sienteo por esa persona, y después quedarme callado. scarafish es una cancioncilla que habla de lo que sentía por kitty cuando ella me eslava dejando de una manera un poco rara, kitty savia que yo me estaba hundiendo pero continuaba apretando y yo savia que si continuaba allí me hundiría pero continuaba allí que puedo hacer no se que hacer dice ella mientras voy repitiendo todo lo que no quería ver pero continuaba viendo si no conviva de vida. El ambiente es denso dramático como el amor que fluye por la venas como la atracción que te lleva a alguien esa atracción que no puedes controlar y te hace llamar y molestar y que tus pensamientos te lleven una y otra vez a la misma persona esa espiral compleja pero a su vez plana esa espiral que solo se rompe cuando consigues abrazar a al beneficiario de esa atracción y te fundes en el o con el en un momento en el cual las palabras sobran, las palabras sobran y las palabras repicando en la quijotera revientan la mente. solo puedo decir que anelo un instante helado donde solo las miradas el tacto y el sonido lo llenen todo.
ya sabes....